Evde olanlar mevsimine göre zoraki bulduğu bazı otlardan yemek yapar, çoğunu da ekmeksiz yerlerdi. Mısır unu da olsa o vakitle temin etmek zordu.
Güneşin batmasıyla karanlık sadece gözlere değil, insan ruhuna da çökerdi. Özellikle kış geceleri bitmek bilmezdi. Soğuk bir yandan, fakirlik bir yandan…
Bir de güneşten yani gün ışığından mahrumsanız sabah olmazdı.
İdare lambası denilen lamba önceleri evin temel aydınlatma eşyasıydı. Metalden bir kabın içine konulmuş “fitil” denilen çaput ile gazyağı bir araya gelince insanların bir birlerinin suretlerini tam olarak göstermese bile kim olduğunu anlayacak kadar ışık verirdi.
İdare lâmbasını sabaha kadar yakmak biraz külfetti. Her ne kadar köylerde farklı aydınlatma araçları kullanılıyorsa da çoğunluk “idare” yolunu seçmişti. Bu mahkûmiyete yakın bir mecburiyetti.
Zaman ilerleyip köylünün eline biraz daha para geçince idare lambası yerini “Beş numara” gaz lambasına bıraktı. Ancak idare lâmbası tamamen ortadan kalkmadı. Çünkü bazı odalara veya kapı önlerine kısa süreliğine çıkmak için birkaç dakika kullanılır, evde daha önce bunduğu yere konulurdu.
Şimdi elektrikle büyümüş nesli böyle şartlarda bir hafta yaşamasını sağlayabilir misiniz?
Bunların varlığına bile inandıramazsınız.
İdare lâmbası bizim gözümüzden çok gönlümüzü aydınlatıyordu. Ne mutlu gönlü aydın olanlara.
ÜNYE MEDYA TV
